Meiningar, hendingar og opplevingar

Om å tala profetord

Gud reiser opp ein ny profetisk generasjon, - eit profetisk folk – som har lært å høyra Guds røyst og tala profetord til menneske, forsamlingar, fellesskap, samfunn og nasjonar. Gud reiser opp eit folk som lever i hans nærvær, forfriska av Ordet og Anden, og som kan verta brukt av Gud til å tena Guds plan i si levetid. Dei lever med Gud i kvardagen og vender hjarte, hug og tankar heile tida til ”Den Levande EG ER, Den Allmektige, så dei kan tala inn i livet til menneske dei møter i jobb, på universitet, på torget, på gata, i nabolaget, over alt kor dei ferdast. Av di dei har lært å leva i Guds nærvær kan dei formidla Guds kraft, nåde, fred, glede, kjærleik og lækjedom til menneske dei møter i kvardagen.

Eg ser folk reisa seg

Eg såg at heile landet vårt var i rørsle. Kor eg vende meg såg eg folk reisa seg ein etter ein. Det var som dei høyrde det same kallet og fylgde den same røysta. Denne røysta frå Gud fekk folk til å bryta opp. Dei kom frå mange kantar. Ein og ein stod dei opp og tok til å gå. Då dei fylgde røysta og gjekk fann dei kvarandre, små grupper på to og tre vart til grupper på 10 – 20 – 50 – 100 – 1000 + + . Dei vart ein stor hær av menneske som stod skulder til skulder og gjekk fram hand i hand. Eg såg dei koma frå nord og sør, frå aust og vest. Eg såg sei koma frå den minste bygd og den største by. Eg såg dei koma frå den inste dal og fjord og frå ytste øy. Frå Finnmark i nord til Agder i sør. Frå Hedmark og oppland i aust til Hordaland og Rogaland i sør. Eg såg dei koma frå alle kantar av landet. Det var som ei usynleg hand førte dei saman. Eg såg ein stor hær i rørsle gjennom landet vårt.

Retten til å påverka samfunnet

Som kristne menneske har me ansvar for den verda me lever i. Gud har frå første stund gjeve mennesket eit oppdrag om å styra og råda på jorda og arbeida på å gjera jorda til ein god stad å leva for alle. Me kan ikkje overlata til gudlause menneske å styra utviklinga av samfunnet vårt. Me har rett til å påverka samfunnet. Kristentrua er ikkje privat eller religiøs i vanleg forstand. Kristentrua omfattar heile livet vårt og gjer seg gjeldande på alle område. Difor har kristne menneske til alle tider arbeidt for å påverka og forandra samfunnet. I vår tid skaper politiske vedtak rammer og vilkår for eit godt samfunn. Gjennom politisk arbeid tek kristne menneske ansvar for å styra og utvikla samfunnet til beste for alle våre medmenneske.

Retten til å gjera folk til disiplar

For kristne menneske er misjonsarbeid og det å vinna menneske Jesus noko me alle saman har ansvar for og rett til. Retten til å utbreia trua og gjera folk til lære er så sjølvsagd for oss at me ofte ikkje tenkjer over kvifor. For oss er misjon ein menneskerett og ein naturleg del av utøving av trua vår, men for mange verdslege menneske er det ikkje like opplagt.

Når kristentrua møter motstand

Motstand mot kristentrua er ikkje noko nytt, men noko kristne har levd med frå fyrste stund. Me kan lesa om motstand og forfylging av kristne i Apostelgjerningane og i heile kyrkjesoga opp til vår tid. Apostelen Paulus sa at alle som vil leva gudfryktig vil verta forfylgde (2.Tim.3,12). Kristne har opp gjennom historia opplevd sanninga i desse orda. Her i landet vårt har kristne stort sett vorte sparte for forfølging. Samanlikna med kva kristne i andre land har måtta gå gjennom må me seia at vanskane våre har vore lette. Likevel er det slik at det aldri har vore fleire kristne martyrar, som har gjeve livet sitt for trua på Jesus, enn det er i våre dagar.

Retten til å tru og ha eit offentleg livssyn

Den vestlege verda er i vår tid kjenneteikna av rasjonalisme, materialisme og såkalla humanisme. Det inneber at det er berre det som kan forklarast logisk, forståast med forstanden og som set mennesket i sentrum som er politisk korrekt. Denne sekulære humanismen gjer seg ut for å vera fornuftig, menneskeleg og livssynsnøytral, medan dei framsteller alle som trur annleis for å vera sekteriske, inhumane, bakstreverske mørkemenn. Desse sekulære humanistane, som i praksis også er ateistar, dominerer kultur og media på ein skræmande måte. Dei vil nok gje folk rett til å tru kva dei vil, men dei vil seia at denne trua høyrer privatlivet til og bør ikkje blandast inn i politikk eller samfunnsliv.

Personleg - men ikkje privat

Å vera disippel av Jesus og tru på han, fylgja etter han og leva etter hans lære er å vera det me kallar ein personleg kristen. Det inneber at me har eit personleg forhold til Jesus Kristus. Difor seier me ofte at me har ikkje ein religion, me er ikkje religiøse, men me har vorte kjende med Jesus Kristus som er vår Herre og Frelsar. Den såkalla kristne religionen kan ikkje berga denne verda me lever i, men Jesus Kristus kan. Folk som kjenner Jesus og lever etter hans ord kan vera med på å forandra samfunnet og berga nasjonar frå undergang om dei forstår at trua er personleg, men ikkje privat.

2008 - eit profetisk år i Guds overnaturlege kraft

Me må vera som Jissakars søner som forstod seg på tidene og visste kva Guds folk måtte gjera (2.Krøn.12,32). Alt har si tid, seier Bibelen, som taler om frelsens dag og nådens år. Dette nye året er eit år kor Gud taler og handlar. Gud har talt svært tydeleg til oss at dette nye året vil få stor betydning for framtida, for det er eit år kor me skal representera Gud i ord og gjerning. Det er eit år med oppstode. Det er eit år med nytt liv. Det er eit år med ny start for mange. Det er eit år med siger, eit år kor trua vår på Jesus Kristus skal overvinna store vanskar.

Retten til å gjera folk til disiplar

For kristne menneske er misjonsarbeid og det å vinna menneske Jesus noko me alle saman har ansvar for og rett til. Retten til å utbreia trua og gjera folk til lære er så sjølvsagd for oss at me ofte ikkje tenkjer over kvifor. For oss er misjon ein menneskerett og ein naturleg del av utøving av trua vår, men for mange verdslege menneske er det ikkje like opplagt.

Hjelpearbeid og misjonering

Saman med Solveig, kona mi, har eg vore på reise i India. Me har nett vitja 29 familiar frå Yanadi folket som har fått eit heilt nytt liv på grunn av hjelp frå kristne i Noreg. Eg møtte desse familiane fyrste gong rett etter at tsunamibylgja hadde teke frå dei alt dei hadde. Yanadifolket høyrer til dei kastelause og fattigaste av dei fattige i India. Me opplevde at me skulle prøva å hjelpa dei til eit betre liv.